Als kind nam ik altijd alle dieren mee naar huis wat ook maar enige vorm van hulp nodig had. Hierdoor vaak toch ergernis van mijn vader. Niet dat hij niet van dieren houd maar wat ik vaak mee nam naar huis had ogenschijnlijk niet veel kans om beter te worden. En mocht het dan overlijden was ik vaak intens verdrietig en ontroostbaar.
Mijn moeder daarin tegen deed als kind het zelfde als ik dus die kon hiervoor wel begrip opbrengen en hielp dan ook zo veel als ze kon.
Als ik dan weer met iets thuis kwam probeerde ik dat zo stiekem mogelijk te doen, het was immers beter als hij van niets wist. Tenminste dat was mijn kinderlijke logica.
Pa was natuurlijk niet onnozel en als hij weer een dier gevonden had resulteerde dit meestal in ruzie...
Niet dat hij de dieren niet wilde helpen, nee hij wilde mij behoeden voor veel verdriet. Nu ik ouder ben begrijp ik dat. Als kind vond ik de houding van mijn vader erg vervelend.
Ik denk dat ik een jaar of 7 was toen ik met een meeuw thuis kwam. Het was winter en het beestje was erg ziek. Het kon niet meer vliegen en het kopje hing slap...maar het leefde! En vol overgave probeerde ik het beestje in leven te houden. Als voer had ik alvast wat meelwormen gekocht...maar het vogeltje wilde niet eten. Inmiddels had ik het verplaatst van het hok naar de keuken. Immers daar was het wat warmer. Toen mijn vader thuis kwam van het werk en de doos zag staan wist hij al hoe laat het was...schuchter probeerde ik vader te overtuigen van het nut omdat vogeltje in huis te laten "ach toe nou pappa, ze is zo ziek en het is zo koud buiten"...pa keek in de doos...het vogeltje was inmiddels al overleden.
Echt tijd om rustig afscheid te nemen had ik niet. Op de vogel en in de doos zat allemaal ongedierte, wat het is geweest weet ik niet maar het krioelde op het dode vogeltje.
De doos snel naar buiten gebracht waarna ik in de tuin een gat heb gegraven om het vogeltje eerbiedig te begraven.
Ik nam als kind van alles mee: vogels, veldmuizen, loslopende honden, gaf de zwerf katten te eten en bracht de eenden in de winter brood wat ik huis aan huis bij de buren kon opscharrelen.
In middels ben ik 46 jaar maar nog altijd staat mijn leven voor het grootte gedeelte in het verzorgen van "afgedankte dieren"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten